Trek jullie vest aan.
Het huis is werkelijk ijskoud.
Voor je het weet, vat je kou.
We hebben vreselijke dorst!
Ze is doof.
Dorst, tante Clara!
Drink maar als je afgekoeld bent.
Thérèse, zeg het haar.
Wat zou je vader zeggen als je kou vatte?
Dan mag je hier geen vakantie meer vieren.
- Zal ikje voorlezen? - Nee, dat is saai.
L'Espérance‚ Zomer 1922
Beweeg niet zo.
Daar is het te heet voor.
- Kom je morgen weer? - Niet elke dag.
- Waarom niet? - Voor je 't weet, haten we elkaar.
En mijn broer komt over uit Parijs.
Thérèse!
Etenstijd!
Ik zeg Anne even gedag.
Weet je wat iedereen zegt?
Dat mijn broer met je trouwt over een paar jaar.
April 1928
Voorzichtig met de varens.
Het heeft al tijden niet geregend.
Zie je de schaapstal daarginds?
La Bienvenue?
Vanaf daar tot L'Espérance,
liggen 50 hectaren aan pijnbomen.
13 van mijn stiefvader en 37 van mijn moeder.
En alles van La Bienvenue tot Argelouse is van mij.
Larroque pijnbomen.
110 hectaren als we getrouwd zijn.
Mevrouw Bernard Desqueyroux.
Inderdaad...
binnenkort.
Ik trouwje vanwege de pijnbomen.
Daar schaam ik me niet voor.
Is dat verkeerd?
Zeker niet.
Mijn vader zegt dat bezit in mijn bloed zit.
Enjij houdt ook van mijn pijnbomen. Volkomen normaal.
Er gaat zoveel om in dat mooie hoofdje van je.
Verkeerde dingen?
Soms wel, zoals iedereen overkomt.
Aan jou om ze kapot te maken.
Misschien lukt het je.
Ik voel me heerlijk,
zo dicht bij je.
Ik kan niet wachten.
Iemand van de familie Azvedo.
HU Zingt goed.
- Dejongen heeft TBC. - Tuberculose?
Zijn zus is er aan overleden. Het zit in de familie.
Is Azvedo een Portugese naam?
Wellicht.
Ze zeggen dat ze niet joods zijn, maar daar lijkt het wel op.
Hopelijk ga je niet te ver met Thérèse.
Te ver?
Speel geen spelletjes met haar.
Ik trouw haar, dus hoezo "spelletjes"?
- Kan ik nog iets eten? - Op dit uur van de dag?
Ik heb trek.
Ik zal Balionte vragen een omelet klaar te maken.
Balionte!
Ik geef toe dat ze oprecht is en eengezinsmens,
maar ze denkt teveel na.
En ze rookt als een schoorsteen.
Haar vader is koppig, zoals alle radicalen.
Zijn denkbeelden zijn vreselijk.
Haar moeder was wel religieus, maar stierf toen Thérèse nog jong was.
Nu aardt ze naar haar vader. Koppig.
De man is invloedrijk.
Klopt, hij heeft politieke toekomst.
Maar het bevalt me niet
dat je aanstaande vrouw rijker is dan wij.
- Als je echtgenoot eens zuiniger was... - Houd op!
Straks heb je geen trek meer.
Ik, geen trek? Nooit!
Gaan we?
- Zie ikje met het eten? - Nee... je echtgenoot irriteert me.
Kom mee, honden.
Miss Anne, wat ziet u er prachtig uit.
Hallo, aanstaande schoonzoon. Dat klinkt goed.
"Aanstaande schoonvader." Insgelijks.
Waar gaan jullie heen?
Honden, wapens...
wat denk je?
Breng hier!
Los!
Schitterend.
- Laten we het aan Thérèse geven. - Goed idee. Doe maar.
Wil je je verloofde niet zien?
Ik zie haar binnenkort elke dag.
Nee, ik blijf hier. Morgen arriveren de houtduiven.
- De eerste van het seizoen? - Ja.
Is dat satijn?
Satijnen zijde.
- Je ziet er modieus uit. - Ik weet het.
Maar ik twijfel over satijn. Een huwelijk is traditioneel, niet?
Misschien is simpel katoen beter. Volgens mij gaat het stormen.
Jij blijft hier slapen. Geen discussie.
Wat is er allemaal?
Anne slaapt hier, tante.
Arm ding... geen paniek, het is de storm maar.
Ben je niet bang?
Waarvoor?
Volgende maand, alsje met Bernard getrouwd bent...
Dat ik dan met je broer moet slapen?
Vind je dat niet eng?
Daar denk ik nooit aan.
- Leugenaar! - Echt niet.
Ik zweer het je.
Sommige mensen zeggen dat het aangenaam is, maar anderen...
Meningen verschillen.
Volgens mij is het niet prettig.
Hoe kun je dat weten?
Heb je het ooit geprobeerd?
In het klooster doen sommige meisjes het bij zichzelf.
En wat dan nog?
- Het is een zonde. - Wellicht een prettige zonde.
- Hebje het hen nooit gevraagd? - Nee.
Drijf niet de spot met me.
Mijn hoofd zit vol met gedachten.
Daar word ik pas bang van.
Niet om met Bernard te slapen.
Als ik getrouwd ben, wordt alles vast rustiger.
Hoe rustig weet ik niet, maar rustiger.
Het huwelijk zal me redden, Annette.
Van de wanorde in mijn hoofd.
Ik zoek een beetje vrede.
Daar kies ik voor.
Vrede is oninteressant.
In boeken zijn vrede en liefde niet bepaald synoniem.
Je leest over extase...
verrukking...
amoureuze venNikkelingen.
Je bent mijn kleine zusje.
Mijn vriendinnetje.
Je zei dat ze knap was.
Bernard!
Hotel Baden-Baden, mei 1928
M?n liefste Anne,
we logeren in een sjiek hote in het Zwarte Woud...
...waar jouw ouders ook hun huwel?ksreis doorbrachten.
Toen j? wellicht verwekt werd.
Het personeel noemt me Madame,
maar Desqueyroux kunnen ze niet uitspreken.
Wacht maar tot de zon schijnt.
We worden straatarm in het casino,
we eten kool met worst en drinken water.
Toe dan!
Brave hond,
breng maar terug!
Je weet dat ik niet graag schnjlî
Maar ik had het je beloofd en ikdwing me ertoe,
uit liefde voor jou.
Ik mis je, m?n serieuze meisje...
...nu ik een man heb ontmoet
en j? m?n geluk niet kan delen.
Weetje de boot nog die de Azevedo's voor hun zoon kochten?
Ik ben Jean Azevedo uit Valméja.
Ik ken je wel.
Wil je me helpen?
Thérèse?
Mijn God...
Mijn hart klopt zo snel.
Gelukkig maar. Wat is er?
Geen idee.
Ik voel me duizelig.
Ik viel bijna flauw.
Het is eng.
Misschien komt het door het eten.
Zit je die brief weer te lezen?
Daar z?n we dan.
Het is m? ook overkomen.
Ik heb nu ook een man in m?n leven.
Dezelfde vreugde die j? deelt met je echtgenoot.
'Bernard Desqueyroux. Persoonlijk.'
Dat komt ongetwijfeld van je moeder.
Die moeder-zoon geheimpjes ergeren je niet?
Nee, dit is veel interessanter. Drie brieven van Anne.
En dat voor een meisje dat niet graag schrijft.
Hier, je 'persoonlijke' brief.
Anne heeft het voor elkaar.
Ze is verliefd op diejongen van Azevedo.
Het klinkt serieus.
Ze wil later met hem trouwen.
Moet je dit horen.
"Ze is gek;
"Iaat de Deguilhems dit niet horen. Anders trekt hun zoon zich terug."
Stel je voor...
Maak die brieven eens open.
Maak de dingen nou niet nog moeilijker.
Waar wacht je op?
Tot jij weggaat.
Luister wat moeder schreef.
"Ik reken op Thérèse. Wij allemaal."
"Ze heeft veel invloed op haar. Alleen zij kan haar tot rede brengen."
Je bent blijkbaar onze redding, schat.
Lach niet.
Het zou een ramp zijn.
Als Anne niet met Deguilhem trouwt.
Maar de Azevedo's zijn veel rijker.
- Ze produceren St. Emilion. - Ze zijn joods.
Een oude familie uit Bordeaux.
Jij wil altijd maar discussiëren.
Ik zal er maar aan moeten wennen.
Anne met een Azevedo...
die nog TBC heeft ook!
Waar zijn je vader en je opa aan overleden?
En mama? Weet je nog?
TBC en syfilis komen ook in onze families voor.
Nu ga je te ver.
Ook al probeerje me slechts te plagen.
Nog een sigaret?
Onze families kunnen vervelende dingen heel goed negeren.
Zonder de bediendes zouden we niks te weten komen.
Ik geef hier geen antwoord op.
We wachten rustig af tot het voorbij is.
Jij amuseert je wellicht...
...maar dat soort grappen vallen thuis slecht.
Laten we maar naar huis gaan, als jij dat ook goed vindt.
We gaan als jij dat wilt, Bernard.
M?n ouders sluiten me praktisch op.
Maar ik wacht mstig alî
Ik ben niet bang.
Niemand kan Jean en m? scheiden.
Mr. Hermann,
ik wil graag 2 kaartjes naar Bordeaux.
Ik heb L'Espérance ontdekt dankz? jou.
J? koos als het ware de plek voor m?n vreugde.
Waar ik zo gelukkig ben.
Ik kan Jean niet langer ontmoeten.
Ze houden me gevangen.
Ze denken dat j? hun z?de zult kiezen.
Maar j? kiest uiteraard voor m?.
Kom snel temg, Thérèse, en ik leg je alles uit.
Ik ben ondanks alles toch gelukkig.
Bl? dat ik kan I?den vanwege Jean.
H? schrijft dat h? ook gekwetst is.
Schr?f me snel watje van Jean denkt.
Wndj? hem ook niet de mooiste man op aarde?
Ik ben maar gelukkig
met een vrouw als jij.
Dat gedoe met Anne is verontrustend,
maar niettemin ben ik trots.
Heel trots
dat mijn familie zich tot mijn vrouw wendt voor hulp.
Ze hebben Rijnwijn.
Dat heb ik nog nooit gedronken.
Goedkoop is het niet.
Als je het mij vraagt...
wordt hij nogal overschat.
Niets is beter dan Bordeaux.
Een vriend van me zei ooit, "Niet slecht,
"maar ik drink liever wijn."
- Ben je daar nog? - Uiteraard.
Zou je niet zeggen.
Een dubbeltje voor je gedachten.
Ik denk dat...
"Ik ken dat geluk ook, met mijn echtgenoot."
Klopt. We hebben het goed samen.
Ik kan niet wachten om naar huis te gaan.
Eet je dat niet op?
Wat is er, schat? Is het de hitte?
Ben je misselijk?
Nu al?
Nee, ik ben niet zwanger, Bernard.
Ik denk aan Anne's verhouding...
en de familie.
De familie die boven alles gaat.
Als Jean Azevedo me zou vragen om te vluchten, dan deed ik dat.
We stoppen als we op de grens van de Iiefkozing z?n...
door z?n wilskracht, niet vanwege m?n verzet.
H? verzet zich, ik wil verder gaan.
H? is trots om weerstand te bieden,
waar velen zich zouden laten gaan.
Juli, 1928
Geen post voor u, Miss Anne.
Dank je, beste man.
Twee brieven van meneer Azevedo!
Alweer?
De postbode reikte ze me bijna welwillend aan.
Onverstandig.
Hij zou kunnen roddelen.
Niet met wat we over hem weten.
- Wijn, moeder? - Nee, dankje.
Geef Mr. Larroque maar wat.
- Soep? - Nee, bedankt. Nooit soep.
Soep, Miss Anne?
Neem me niet kwalijk.
Vertel eens, mijn beste,
die schijnbaar wonderbaarlijke Mr. Briand...
gaat hij Frankrijk ooit nog eens intelligent regeren?
Wat is uw probleem dan?
Hij zal vrede sluiten met Duitsland.
Ander ondenNerp graag.
De pijnbomen, bijvoorbeeld, die u ons hebt helpen kopen.
Straks bezitten onze families nog een zesde van de provincie.
Bravo, Larroque.
Verschillende meningen, maar onze bezittingen
gaan prima samen.
Het leven is niets waard zonder bezit van land.
Ik hef het glas
op de democratie.
We zijn onder elkaar, papa.
Ik vind redetwisten eigenlijk prettiger.
Nee, dankje.
Dwing jezelf een beetje, Anne.
Toe maar.
Waar ga je heen?
Laat haar maar.
Ga nou naar Biarritz met je ouders,
voor hun gemoedsrust.
En alsjij weg bent, praat ik wel met Jean Azevedo.
Dan leg ik hem de situatie uit.
Dat jij hier gevangen zit...
datje van hem houdt, maar datjullie geduld moeten hebben.
Ik kan hem niet achterlaten.
Maarje ziet hem nu ook niet.
Ik wéét dat hij er is.
Valméja is niet ver.
En hij schrijft je ook niet.
Gek toch, dat hij je niet schrijft?
Ik begrijp het niet.
Hij vertrekt zelf ook spoedig.
Om te studeren in Parijs.
Waarom is die Jean Azevedo
zo anders dan andere mannen?
Dat kun je je gewoon niet voorstellen.
Ik kan het niet uitleggen...
er zijn nauwelijks woorden voor.
Niets zou mij weg houden van mijn geliefde.
Als ik ga, wil jij dan met hem praten?
Dat had ik toch beloofd.
En geefje hem mijn brieven?
Mijn woorden?
Dat zal ik doen.
Beloofje dat?
Jij houdt tenminste van me.
Voelde ik nou iets bewegen?
Ja.
Hij beweegt al een paar dagen.
Thérèse praat wel met diejongen. Dan draait hij wel bij.
Tot ziens, zoon.
Reken maar op mij, liefste.
Alles komt goed.
Goede reis. Je doet er verstandig aan. Goed zo.
Tegen wie praat je eigenlijk?
Oktober 1928
Ik voel mijn voeten niet meer.
Je bent nog maar 4 maanden zwanger.
Vrouwen lijden omwille van hun man.
Je zult uitgeblust zijn. Uitgeput.
Hoe kunt u dat weten?
Mademoiselle Clara?
Daar ligt het.
Ik heb overal gezocht.
Je moet in beweging blijven.
Dat moet als je zwanger bent. Heeft ze al gegeten?
"Ze" heeft al gegeten, ja.
Doe je slippers aan.
Hoe voel je je?
Best.
Goed.
Zal ik een tijdje bij je blijven?
Die honden!
Af!
Ze kunnen niet stilzitten.
Net als jij, Bernard. Ga toch jagen.
De duiven wachten niet op je.
Vooruit, honden!
Kijk die prachtbeesten eens.
Die hebben we gevangen.
Een half dozijn.
En lekker vet ook.
- En deze ben ik niet vergeten. - Bedankt.
- Haal ze alsjeblieft weg. - Daar zul je met smaak van eten.
30 oktober, de Dag van St.Wilfried? Wie is dat? We zijn toch niet Duits?
30 oktober, Thérèse?
- Ja,en? - Het einde van de maand.
Moeder venNacht nog nieuws van je.
Het sleept zich al te lang voort.
Je moet diejongen nog spreken, voor hij naar Parijs gaat.
"Hij?" Je bedoelt Jean Azevedo?
Die bedoel ik, ja.
Noem hem dan bij zijn naam. Jean Azevedo.
Het klopt heel snel.
Is dat normaal?
Geen idee. Jij weet zelf wel hoe het voelt.
Omdatje vader nou stierf aan angina...
Trek niet zo'n gezicht.
Op jouw leeftijd is dat onmogelijk.
Ben je bang om dood te gaan?
Uiteraard, ja.
- Wil je iets kalmerends? - Alsjeblieft.
- Dankje. - Graag gedaan.
Waarom gaje niet naar Bordeaux, naar Berthier?
- Denkje dat het ernstig is? - Je moet echt naar Bordeaux gaan.
Pardon?
Geeft niet. Kom binnen.
Ga toch zitten.
Ik blijf liever staan.
- Jij bent Jean Azevedo. - En u bent mevrouw Desqueyroux.
Thérèse, Anne's schoonzus.
Aangenaam kennis te maken.
Anne heeft me zoveel over u verteld.
Denkt u dat we zullen trouwen?
Ze is gek op je.
Anne is een beeldschoon meisje en ik bewaar zoete herinneringen aan haar.
Maar een huwelijk kwam nooit ter sprake. Een beetje plezier is niet verboden.
Ik Ieef met Anne samen. Ze vertrouwt me als geen ander.
Voor haar was het veel meer dan plezier.
Ik zal openhartig zijn. Anne zei al dat u niet snel geschokt raakt.
Dat staat nog te bezien.
U lijkt in niets op de meeste mensen hier. Dat vertelde ze me.
U bent iemand tegen wieje belangrijke dingen kunt zeggen.
Met mij beleefde Anne de enige passie in haar Ieven.
Hoe weet je dat?
Dat weet ik gewoon.
U ook.
U weet wat ik bedoel.
Het leven dat haar wacht,
wat geldt voor alle vrouwen hier.
Het Ieven in een kleine stad...
perfect troosteloos,
perfect netjes.
Perfect doorsnee en gesetteld.
Wij zijn nog te jong om te settelen.
De mannen zijn uit jagen.
Die vinden ons niet.
- Waarom niet? - Omdat ik al moet gaan.
Heeft u Vmchten van de Aarde van Gide gelezen?
"Laat elke emotie u bedwelmen.
"Indien niet afdoende, dan heeft u te weinig behoefte."
"Eerder een pathetisch bestaan dan kalmte en rust."
Natuurlijk hebt u het gelezen.
Verlangen... genot...
De schrijver beeldt dat zo knap uit. Hij zoekt God.
Geloof is een steunpilaar.
Nee... het ligt veel gecompliceerder.
Puurheid is ook prachtig.
Ik herinner me niet dat ik ooit puur was.
Nou bent u toch geschokt.
- Nee... - Geef maar toe.
Meer verrast. Ik ben dit niet gewend.
We spreken thuis nooit over emoties.
Waarover dan wel?
Het weer, jagen,
de laatste roddels. Of we vermijden elk netelig ondenNerp.
Daar zijn we erg goed in.
Hoe houdt u dat vol?
Een vrouw als u?
Nou, dan...
Tot ziens, mevrouw Desqueyroux.
En hoe zit het met Anne?
Over haar hebben we het niet meer gehad.
Schrijf haar.
Om het uit te maken.
Wel vriendelijk...
maar wees duidelijk.
Ik mankeer niks. Helemaal niks.
- Je doet me pijn. - Sorry.
Gewoon een beetje bloedarmoede.
Moet je je voorstellen...ik!
Berthier schrijft me arsenicum voor.
Ik zal Balion naar de apotheek sturen.
Een goede eetlust is de beste oplossing.
Ik heb Jean Azevedo ontmoet.
Een brief is perfect.
Schopte hij nog herrie?
Hij wil helemaal niet met haar trouwen.
En jij geloofde hem?
Je bent naïef, mijn liefste.
Een Azevedo die geen La Trave wil huwen.
Hij besefte gewoon dat hij kansloos was.
Het is slim volk; ze verliezen niet graag.
Uw soep is heerlijk, tante Clara!
Je hoeft niet te schreeuwen.
Kijk haar aan en articuleer.
Uw soep is heerlijk.
Dan zal ik hem vaker bereiden.
Wat is het voor jongen?
Wie?
Die Azevedo die niet met mijn zus wil trouwen. Hoe ziet hij eruit?
Gewoon, een jongeman.
Je eet niks, maarje moet nu voor twee eten.
Dat doe jij al.
Mijn trek is weer helemaal terug.
Mijn doktersbezoek deed me goed. Ongelofelijk, hè?
Ongelofelijk...
"Binnenkort, Anne, zal ik slechts een prettige herinnering zijn.
"Waarje om zult glimlachen.
"We moeten beiden onze weg
"in de wereld vinden.
"Met vriendelijke groet..."
Dat klinkt te kil.
"Jean."
Ik zet er gewoon "Jean" onder. Dat is beter.
Ik herschrijf de brief nog wel in het net. Ik zal het morgen doen.
Wat vindt u ervan?
Ik vind het...
afschuwelijk.
- Als ik Anne was... - Maar dat bent u niet.
Zij is een simpele ziel.
Ze komt er wel overheen.
Gelukkig maar, moet ik zeggen.
Eén, twee, drie,
vier... en nog eentje voor de mazzel.
Goed voor mijn gezondheid.
Ik ga vanavond naar Parijs. Ik zal je missen, Thérèse.
Onze gesprekken en wandelingen.
Ik zie je over een jaar weer temg. Dan heb je jezelf vast wel bevrijd.
Je bent wegens de stilte vertrokken.
De stilte van Argelouse die Panjzenaars niet schikt.
Nu j? weg bent, betreed ik een onzekere tunnel.
Een land zonder wegen of paden.
Je hebt m?n laatste brief niet beantwoord.
Vast omdat een provinciale vrouw niet de moeite is.
En een zwangere vrouw is geen aangename herinnering.
Wat doe je?
Schrijfje?
Ik kom zo.
Je gaat te laat naar bed.
Ik kan toch niet slapen.
Door de baby.
Vast wel.
Ik zie je boven.
Welterusten, Bernard.
Door de afstand zul je me vast saai vinden.
Een dwaas, gebonden aan domme regeltjes en gedrag.
Ik heb de boeken gelezen die je me aanraadde. Ik snapte ze niet.
Zie je wel? Een dwaas...
Waar is Jean?
Ben je komen lopen uit St.CIair?
Er is niemand in Valméja.
- Hij is weg. - Ik geloofje niet.
Die brief... dat kunnen zijn woorden niet zijn. Ik ken hem.
- Jij hebt ze gedicteerd. - Niet waar.
Je verraadde me om me te redden.
Nu hoorje ook bij de familie!
Je bent nog erger dan mijn moeder.
Zij deed niet net alsof ze geëmancipeerd was,
of een vrije geest.
Ik walg van je.
- Waar ga je heen? - Valméja.
Dan wacht ik op hem!
- Hij is al naar Parijs vertrokken! - Leugens!
Wacht op mij!
Hou op!
Af!
Ik zei, af!
Laat me met rust!
Raak me niet aan.
Ik ga naar Parijs.
Ik vind hem wel.
Wat doe jij hier?
Zo is het wel genoeg. Laat haar los!
- Ik roep haar wel even tot de orde! - Ze is gewond!
Ga naar bed! Ik weet wat ik doe!
Weet je wat we met zwerfhonden doen?
Die sluiten we op!
Tot ze zich ondenNerpen!
Jij maakt me niet bang! Niemand meer!
Rustig, JÌÍ!
Bekijkje Iieve echtgenoot nou eens goed.
Mond dicht! Naar binnen!
Naar boven!
Vooruit!
Wil je niet een eindje gaan wandelen?
Het is goed voor het kind.
Ik moet lopen, niet het kind.
Zal ik meelopen?
Hoeft niet. Dank je.
Bemard aanbidt me als een heilig voorwerp.
Slechts de vmcht van m?n schoot telt nog.
Alsof ik niet langer een zelfstandig individu ben.
December, 1928
Het leek raadzamer, voor m?n eigen veiligheid, maar bovenal voor m?n kind,
dat ik het kind ter wereld liet komen in St. Clair b? m?n schoonfamilie.
Onder het toeziend oog van de hele familie.
Vast last van winderigheid. Net als Bernard vroeger.
Hij huilde constant.
Ze wilde niet aan de borst. Ik geef haar wel de fles.
Jouw beurt, Anne. Niet zo traag.
Ze moet verschoond worden.
Balionte!
Zal ik haar nemen?
Als je wilt.
Balionte!
Bij jou is ze rustiger.
Mij vindt ze liever.
Best raar.
Ze is zo knap.
Balionte!
Augustus 1929
Zoveel hectaren verloren...
kun je je dat voorstellen?
De pijnbomen van Balisac zijn ook bijna verbrand.
Zeg dat nou niet steeds hardop.
Goed dat er geen noordenwind stond.
Dorpjes branden nooit totaal uit. Vreemd, hè?
Het zijn altijd de bomen.
Nooit mensen.
- Is alles goed? - Mijn hart gaat tekeer.
Je bent van streek door de brand.
Sluit de ramen; die brandlucht is walgelijk.
Dan krijgen we het te warm.
Ging het maar regenen.
Het gaat nooit meer regenen.
Nooit meer.
Waarom zeg je dat?
Je grapjes zijn pijnlijk.
Dit is totaal niet komisch.
Dat weet ik, Bernard.
- Het is ver van ons venNijderd. - Nee, het komt dichterbij. Kijk dan.
Het heeft Hostens al bereikt.
We zitten in de val als het vuur zuidwaarts trekt.
Luid de bel.
Niet de bel!
Dat maakt de mensen alleen maar banger.
Het is nog erger dan in 1921.
Weet je nog?
We raakten toen alles kwijt tot La Bienvenue.
Laat maar, ik ga wel.
Mag ik haar verschonen?
Ga je gang-
Ik ben mijn druppels ook nog vergeten.
De burgemeester is er.
Het komt naderbij. Luid de bel.
- Dat zei ik toch? - Hoe ver is het?
Aarzel niet, Bernard!
Niemand luistert naar mij.
Het is misschien al voorbij Hostens.
Kom mee!
Die geur...
Sluit de ramen dan.
Ook al doen we alles dicht,
die lucht dringt overal doorheen.
Mijn God...
Ik stierf bijna van de hitte.
Je had gelijk om niet van streek te raken.
Het vuur woedt bij Mano en komt niet deze kant op.
Ik heb vreselijke dorst.
Had ik ze nou al ingenomen?
Jij maakt je nooit druk, hè?
Ik heb pijn.
Heeft hij iets geks gegeten vandaag?
Niks ongewoons. Verse amandelen.
Verse amandelen...
Het komt door de brand. De spanning.
We maken ons allemaal zorgen.
En die vreselijke stank heeft hem ziek gemaakt.
Ik moet overgeven.
Zeven...
acht...
negen...
- Waar ga je heen? - Naar de keuken; ik wil een omelet.
Eieren? Na twee dagen in bed en een dieet?
Precies. Ik moet weer aansterken.
Moeder had gelijk. Ik werd ziek van de brand.
Ik vergeet mijn druppels helemaal.
- Ik wilde het voorje doen. - Laat mij maar.
Eén, twee...
En ja, iktel hardop.
- Ik zal een omelet voorje bakken. - Dankje, schat.
Hij is nog niet beter, zie ik.
Hoe gaat het met de kleine Marie?
Prima.
Ze blaakt van gezondheid.
Goed...
Ik hoop dat meneer weer gauw beter wordt.
Dank u en tot ziens, meneer Darquey.
Het is geen tyfus, maar zijn polsslag is te snel.
Hij heeft een beetje koorts.
Influenza.
Wat zou het anders zijn?
De dokter weet het niet. We hebben een specialist nodig, uit Bordeaux.
Pédemay zal zich beledigd voelen.
Daar zit ik niet mee, maar het zal Bernard verontrusten.
Ze heeft gelijk; dat maakt het alleen maar erger.
Mijn God...
Mevrouw Desqueyroux?
- Hoort u me? - Ze komt weer bij.
U deed ons schrikken.
Ze zorgt dag en nacht voor me.
Zonder te eten ofte slapen.
Hier, sinaasappelwijn.
Zelf gemaakt; daar knap je van op.
Ik neem ook een drupje. Ik ben zo van streek.
Bedankt. Ik voel me al beter.
Je bent uitgeput en je moet rusten.
Zo kun je niet doorgaan.
Ik hoop dat het geen griep is.
Misschien moeten we een specialist raadplegen.
We keerden temg naar Argelouse.
De lucht was er gezonder en het was dichter b? het ziekenhuis in Bordeaux.
Dat is mijn handschrift niet. Zoveel zou ik nooit voorschrijven.
En hier?
De arme jongen voelt niets meer.
En hier?
Wanneer raakten zijn benen verlamd?
Sinds vanochtend.
Ik moet u even spreken.
Die vervalste recepten, de verlammingsverschijnselen...
laat hem niet alleen met zijn vrouw.
Hoor je dat, Balion?
- Zal ik u terug naar Bordeaux brengen? - Doe ik wel.
Blijf hier.
Tot er hulp komt, mag mevrouw Desqueyroux hem niet verzorgen.
Hoe moet ik dat aanpakken? Makkelijker gezegd dan gedaan.
U moet de kamer verlaten, mevrouw.
U moet vertrekken.
Wacht!
Zonder haar knuffel kan ze niet slapen.
Een kliniek in Bordeaux?
Waarom niet in Parijs?
Wat denken zij te kunnen vinden?
Zijn onze doktoren niet goed genoeg?
Heb je trek, schat?
Pédemay klaagt je aan voor het vervalsen van recepten.
Hoe kon je...
ons zoiets aandoen?
Goeiedag, Balionte.
Dankje.
Hallo, Balion.
Thérèse...
Mijn echtgenoot venNacht me.
Marie... dat is jouw naam.
Laat me naar binnen.
Er zal niets gebeuren.
Goeiedag.
Laat ons maar alleen, Balion.
Ga zitten.
Er zal geen intimiteit meer zijn tussen ons.
Moet je daarom lachen?
Nee, Bernard.
Je hebt gelijk wat de intimiteit betreft.
Heb je iets ter verdediging te zeggen?
Nee...
Natuurlijk niet.
We zullen dit samen oplossen. Maar vertel me alles.
Alles?
Alles wat je advocaat je opdraagt.
- Heb ik een advocaat? - Ja.
Advocaat Duros.
We vertrouwen hem volkomen.
„W97.
Ik, de familie, je vader. Je gaat bij hem wonen.
- Bij mijn vader? - In Libourne.
Hier kun je niet meer wonen.
Ik kan bij tante Clara wonen.
Dat is nog dichter bij de rechtbank ook.
Goed.
Was dat alles?
Mag ik afscheid van Marie nemen?
Het is beter als ze je niet ziet.
Hallo, Anne.
Dank je, Balionte.
Ze is weg.
Mijn zoon is een heilige.
Hij beschermt de familie ten allen tijde.
OndenNeg ontmoette ik een vreemdeling die niet uit Argelouse kwam.
Hij vroeg me een recept in te wisselen, toen ik bij de apotheek was.
Ik wist niet dat het vervalst was.
Hij was de apotheker geld schuldig, dus wilde hij niet naar binnen.
"Ik kende de man niet, die gekleed ging als boer."
Verzin een beter verhaal!
Voor onze familie eer! Dit verhaal slaat nergens op!
Pédemay dient een aanklacht in, voor vervalste recepten.
Hij dekt zich uiteraard in.
Als hij die aanklacht niet intrekt, zijn we er geweest.
Het was te donker.
Ik kon zijn gezicht niet zien.
Hij zei nietwaar zijn boerderij was.
Waarom pakte u zijn recept aan? U kende hem helemaal niet.
Ik had medelijden met hem.
Ik hielp hem, uit goede, christelijke liefdadigheid.
De volgende avond kwam hij het medicijn ophalen.
En niemand anders heeft die man gezien?
Nee, meneer, niemand.
Het spijt me.
Goed dan. Ik zie meneer Desqueyroux morgen.
- Dat wist u? - Jazeker.
Zeg je man dat hij niet moet schromen te zeggen dat hij wist van dat recept.
Luister je wel?
Uiteraard. Ik luister.
Je moet zeggen datje wist van dat recept...
en dat die man het medicijn hier kwam ophalen.
Volgens Duros moetje verhullen ofje me schuldig acht of niet.
Klopt. We moeten omzichtig te werk gaan.
Het verhaal moet simpel en geloofwaardig zijn.
Gewoon rechtdoorzee en alledaags.
Vooral niet te dramatisch.
Hoe is de rechter?
Een rationeel mens.
Methode, oorzaak, analyse...
hij houdt van simpelheid.
Zoals ik al zei: simpel en geloofwaardig.
We geven hen een verhaal zonder opsmuk.
Simpel betekent niet simplistisch.
- Hij is intelligent en ontwikkeld. - Goed...
Binnen!
Goedenavond, meneer.
Het is tijd voor Marie's bad.
Ga je gang-
Marie, kom maar.
Kom maar.
Toe dan.
Kijk die mooie, roze wangetjes nou.
Hoewel ze niet veel buiten is geweest door de regen.
Maarje rent graag buiten rond met de honden, hè?
Je bent moe. Ik ga weer.
Ik zie je morgen.
Thérèse?
Duros heeft me zijn eerste factuur nog niet gestuurd.
Ik betaal Iiever in gedeelten dan in één keer.
En hij is niet goedkoop.
Zeg hem dat hij een factuur stuurt. Niet vergeten.
Ik zal het niet vergeten.
Wat wordt zijn verhaal?
Ik ben moe.
Wat gaat Bernard vertellen?
Je betwist hem toch niet, hè?
Dat kan nu niet meer.
Mijn vrouw sprak over dat recept die avond.
Vond u haar niet naïef?
Om zoiets te doen voor een vreemdeling?
Ze liet zich meeslepen door medelijden met andermans ongeluk.
Zijn wanhoop heeft haar vast ontroerd.
Uiteraard had ze voorzichtiger moeten zijn.
Neem een slokje water.
Neem me niet kwalijk.
Ik heb mijn druppels nooit echt geteld. En dus nam ik een verkeerde dosering.
Volgens mij ging het goed.
Maarje weet het nooit zeker. Nooit helemaal.
Zeg Balionte dat zij wat te eten bereidt. Ik heb trek en dorst.
Heb je dorst?
Ik zal het Balionte zeggen.
Goedenavond, Bernard.
7 December 1929 laatste dag van het onderzoek
Tot ziens, mevrouw.
Edelachtbare.
Tot ziens, edelachtbare.
Zaak gesloten.
Geen nare verrassingen?
Helemaal niks. Het is voorbij.
Dat was toch logisch, na Bernards getuigenis?
Niet per se. Maar gelukkig trok Pédemay zijn klacht in.
De getuigenis van het slachtoffer...
- Er was geen slachtoffer. - Ze heeft gelijk.
- Bernard leeft nog. - Slachtoffer van zijn onvoorzichtigheid.
Staat de auto voor? Ik voel me niet goed.
Hij staat geparkeerd op Place des Gemmeurs.
Hij kon je uiteraard niet voor de deur afhalen.
Deze kwestie moet snel vergeten worden. Maar we moeten het toedekken.
- Je hoeft me niet meteen terug te rijden. - Is de zaak achter de rug?
Tot ziens.
Gaat u weer terug naar uw echtgenoot?
Uiteraard.
Hij wacht op me in Argelouse.
Hij voelt zich veel beter en zal gauw weer kunnen jagen.
Ik blijf een paar dagen bij hem, en dan ga ik...
Ben je gek?
Je moet bij hem blijven. Om het geloofwaardig te maken.
Jullie moeten één Iijn trekken.
Snap je dat niet?
Doe wat je man je opdraagt.
Stap in.
Tot ziens, mevrouw.
Eind goed, al goed.
Bernard...
Bernard?
Luister en onderbreek me niet.
Ik zal je alles uitleggen en dan zul je alles zien...
zoals ik alles zie.
Dan begrijp je alles.
Ik wilde geen misdaad begaan.
Ik weet niet wat ik wilde.
Begrijp je me?
Geloofje me?
Ik begrijpje.
Ik geloofje.
Ik vergeefje.
Vergeefje me?
Echt waar?
Ik heb dorst.
Wil je wat te drinken halen in de keuken?
Je durft zelfs te lachen...
Niemand kan me helpen...
Goedenavond, Balionte.
Waarom ben je hier?
De Balions blijven hier bij ons.
Er staat kippensoep en wijn op je kamer.
Je hebt vast honger.
Kom mee.
Ga je niet naar bed?
Het is al laat.
Daar zijn we dan... zaak gesloten.
Onvermijdelijk.
Laat me vertrekken.
- Meer wil ik niet. - Houd je mond.
Hoe durfje?
Je mag alleen nog maar luisteren.
Je volgt mijn bevelen op.
Ik beslis alles.
- Je gehoorzaamt of anders... - Wat?
Je hebt voor me gepleit.
Als je je verhaal wijzigt, is het meineed.
Ik doe dit voor de familie.
Als ik gelogen heb, deed ik dat voor hen.
Voor het bestwil van de familie.
Mij persoonlijk kan het niet schelen.
Mensen moeten ons als eenheid zien.
Ik trek bij je in voor zolang het nodig is.
We houden gescheiden kamers.
Balionte bereidt je eten.
Tante Clara...
il je me niet onderbreken?
Dit is al zwaar genoeg.
Behalve je slaapkamer, zijn alle vertrekken verboden voor je.
We zijn slechts samen te zien bij de mis en op marktdagen.
Marie blijft in St CIair. Daarna brengt moeder haar naar Biarritz.
We zeggen dat het wegens gezondheidsredenen is.
Je dacht toch niet datje je dochter mocht houden?
Zij erft de boomgaarden.
Denkje dat de pijnbomen het motief waren?
Wat anders?
Onbelangrijk, het interesseert me niet.
Je bent helemaal niets meer.
Je draagt slechts mijn naam.
Ik ga slapen.
Balionte heeft je kamer klaar gemaakt.
Je vindt er al het noodzakelijke.
Ik ben bang...
Uw tante, mevrouw.
Oktober, 1930
Ben je bang voor me?
Je mag niet in de keuken komen.
Ik wil thee zetten.
Nu je hier toch bent...
Laat ons even alleen.
Uiteraard, meneer Bernard.
Het gaat goed. Men denkt dat we goed ovenNeg kunnen.
Men denkt datje ziek bent. Verzwakt of depressief...
men voelt zelfs met je mee.
Ze denken datje Iiever alleen bent, en mij sporadisch ontmoet.
Prima, dus.
Ik vertrek morgenochtend.
Dan hoefje niet naar de mis. Dat laat jou toch koud?
En Marie?
Het gaat haar goed.
Als je zo weggaat, stuur de Balions dan terug.
Anne, m?n liefste onschuldige zus, dit zul je nimmer lezen.
Ik heb het verbrand...
heb ik dit echt geschreven?
En als je dit zou lezen, begreep je het niet.
Net zo min als je begrijpt waarom ik tot m?n daad kwam...
of wat ik nu doormaak.
Of welk gif er onder onze voeten groeide,
t?dens onze zomers in Argelouse.
Bah, wat een zwijnenstal!
Het stinkt hier.
Waarom breng ikje heet water? Je doet er niks mee.
Maar dat is jouw probleem.
Hoe kan ik je de plekken laten zien waar ik zo I?d?
Dit land zonder wegen waar ik gevangen zat?
Ze zet het huis nog in brand!
Maar deze lakens zet je niet in de brand.
Net als je broer,
behoor je tot het ras der simpele zielen.
Ik zag je, verfiefd, en ik haatte je.
Ik zag je I?den, en zelfs dat was helder.
Puur.
Zonder mysterie.
Ik probeer m?n ware ik weer temg te vinden.
J? vindt je plek nog wel,
zonder te weten welke plekje had in dit verhaal.
Ons verhaal, m?n "misdaad."
Je trouwt met de zoon van Deguilhem.
Je vergeet Jeans Iiefkozingen en wist m?n herinnering uit...
zoals nare familieleden uit een fotoalbum verdw?nen.
Kleine Maríe zal m?n naam niet weten.
In jouw ogen, in die van m?n dochter en van de familie...
zal ik nooit hebben bestaan.
Mevrouw'?
Een brief van meneer Bernard.
Wilt u hem niet lezen?
Als hij komt, moet ik voorbereidingen treffen.
Gelukkig hoorde ik van Balion dat alles goed gaai,
en datje gezond bent.
Ik bezoekje op de 20ste, met Anne en Francais Deguilhem.
Z?n familie wil dat hun zoon ons leen.' kennen voor h? trouwt.
Kom nou, doe uw best.
Meneer Bernard en de verloofden komen al over 10 dagen.
"De verloofden?"
Tien dagen volstaan nauwelijks om u overeind te krijgen.
Ik heb kip voor u klaargemaakt.
U kunt in de keuken eten bij het vuur.
En ik heb rode wijn en sigaretten gekocht.
Laten we nog een stukje wandelen.
Ik ben moe.
Ze doet haar best.
We kunnen haar niet dwingen.
Meneer Bernard weet wel hoe hij onwillige honden breekt...
met de wurgband.
Ze werden heel snel héél gehoorzaam.
Ze jaagt me angst aan.
Misschien moet ik ook haar haren wassen.
Heb je het niet koud, lieveling?
Een beetje.
Die oude huizen zijn niet te venNarmen.
Is hier een kelder?
Vroeger wel.
Dan rot de vloer weg.
Je kunt een laag cement neerleggen.
Hartstikke vochtig.
Ga even kijken. Misschien is ze ziek.
Weet je wat ik denk?
Dat ze niet wil komen. Ze heeft vast weer een excuus.
Vraag me niet haar te kussen. Dat kun je me niet vragen.
Eén aanraking, en ik...
Hou op!
Haar hypocrisie is walgelijk.
Moordenaars zijn er nou eenmaal,
maar die hypocrisie is echt walgelijk.
Klopt, maar ik denk aan de familie.
Ik ook, anders was ik hier niet.
- Ik hoor haar naar beneden komen. - O, ja? Ik niet.
Wat?
Kijk niet zo... zo erg is het toch niet?
Ik ben veel binnen, door het weer.
Ik heb geen eetlust meer.
Ach, beter slank dan te dik.
Hallo, Bernard.
Hallo, schoonfamilie.
Thérèse...
Mijn schat...
Ik ben zo blij.
Ik ben zo blij voorje.
Je hebt veel geluk.
Dat weet ik, mevrouw.
Vertel me...
overje huwelijk, je jurk.
De winters zullen wel lang zijn hier.
Hoewel een huisvrouw het altijd druk heeft.
Vertel me eens, hoeveel vaten hars venNerken jullie in Balisac?
Niet meer dan vier.
Vertel me eens meer.
Vraag je me niks over Marie?
Natuurlijk...
Vertel eens wat over Marie.
Ze is een prachtig meisje.
Ze praat zeker al?
Ze herhaalt alles wat wij zeggen.
Op haar eigen manier. Ze is hilarisch.
Als ze een auto of een haan hoort,
steekt ze haar vinger op en zegt:
"Hoorje de muziek, Nanou?'
Ze noemt me Nanou.
Het is een schat.
Geloofje echt dat ze flauw valt?
Hier zal ik de Balions op aanspreken.
En stevig ook!
Kijk uit, want ze weten veel over ons.
Hij is de enige die de ware Iandgoedgrenzen kent.
Drink op. Zal je goed doen.
Iedereen is weg.
Je bent bang, Bernard.
Bang dat ik zal sterven.
Doe niet zo dwaas.
Je gaat niet dood.
Nee...
vast niet.
Wat zouden de mensen zeggen?
Nee, Thérèse. We zeiden na twee maaltijden, niet meer.
Je hebt gelijk.
Heb je jezelf vandaag nog gewogen?
Ik ben twee kilo aangekomen.
Dat is heel mooi.
Laten we nog een stukje wandelen.
Beweging wekt de eetlust op. Vanavond zul je goed eten.
Zullen we weer eens naar L'Espérance gaan?
Dat is nu een beetje ver. Een andere keer. Ik wil naar huis.
Vooruit dan maar.
Ik moet je iets zeggen.
Ik wil dat je wacht tot Anne's bruiloft.
Men moet ons samen zien, maar...
daarna staat hetje vrij om te vertrekken.
Mag ik weg?
Dat zei ik net, ja.
Dan ga ik naar Parijs.
Ik ga in een hotel of een appartement wonen...
maar eerst in een hotel.
Als je dat prettig vindt.
Bang dat je brand sticht?
In Parijs hebben ze asbakken.
Thérèse, ik moet je iets vragen.
Ik moet het weten.
Deed je het omdat je me haatte?
Walgde je van me?
Ik deed het voorje bomen, Bernard!
Ik wilde ze allemaal hebben.
Nee, dat geloof ik niet meer.
Maar waarom dan wel? Zeg het me.
Misschien om een glimp van ongerustheid in je ogen te zien.
VenNarring.
Nieuwsgierigheid.
Alles wat ik nu eindelijk zie.
Even serieus... waarom?
Jij weet altijd waarom je iets doet, nietwaar?
Ik wilde dat ik niets voorje verborgen hoefde te houden.
Maar elke reden voor mijn daad zou foutief zijn.
Leugens...
Je had besloten het op een dag uit te voeren.
Die dag van de brand bij Mano.
Het was alsof ik het als mijn plicht zag.
Een vreselijke plicht... maar een plicht.
Voor eens en altijd, zeg me wat je precies wilde.
Ik weet wat ik niet wilde.
Ik wilde geen rol spelen, vol loze gebaren.
Maar ik besef dat ik ook de Thérèse was die graag met een Desqueyroux trouwde.
- Ga je weg? - Ik moet de trein halen.
Het is al laat.
Uiteraard.
Bernard?
Wat?
Ik vraag vergiffenis.
Ik zal af en toe wel terug komen. Voor alledaagse zaken, of voor Marie.
Dat hoeft niet.
Ik regel alles wel.
Je komt slechts voor bruiloften en begrafenissen.
We hebben een grote familie, dus gelegenheid genoeg.
Krijg je het niet te warm?
Nee, valt wel mee.
Je zult je eenzaam gaan voelen.
Maak je geen zorgen.
Dat lost zich vanzelf wel op. Het is niet anders.
Ik vind het wel jammer dat we geen zoon hebben.
Dan sterft de familienaam uit.
Blijf maar zitten.
Tot ziens, Thérèse.
Tot ziens, Bernard.
De rekening is vereffend.
De consumpties, bedoel ik.
Vertaling: Fred en Eric Karreman
Ondertiteling: L.V.T. - Paris